#Twentyfour

Hiep Hiep Hoera! 

Ik kan bijna niet geloven dat het jaar alweer om is en ik alweer 24 ben geworden vandaag! Het afgelopen jaar is voorbij gevlogen met zowel ups en downs. Dit jaar heb ik mijn propedeuse en het 2e studiejaar in 1x gehaald, ben ik begonnen als shopadvisor bij T-Mobile en hebben mijn vriend en ik ons 4-jarig jubileum mogen vieren! Een heerlijke overnachting in het mooie Scheveningen, bij Crazy Piano's en als afsluiting samen even naar het casino geweest. Iemand bij je mogen hebben waarmee je alles kunt delen en bij wie je jezelf kunt zijn is tegenwoordig zo kostbaar.

Mede door hem ben ik al tot zover gekomen. Ik hoef me niet te schamen voor dingen en als het even niet lekker loopt of ik voel me neergeslagen, is hij degene die me altijd weer weet op te beuren. Ook als ik het totaal even niet meer zie zitten als het om studie gaat, weet hij me toch op een of andere manier te motiveren. Daarin is hij echt mijn stok achter de deur. Natuurlijk zijn er hier en daar wel eens wat discussies maar die horen er bij vind ik. En blijkbaar is het voor anderen  erg hilarisch om ons te zien strijden om een of ander nutteloos onderwerp. Maar ach, die dingen houden juist een beetje leven in de brouwerij. Ik moet er niet aan denken om over 60 jaar samen achter de geraniums te zitten en dat we alles met elkaar eens zijn!!

Wat ik wel erg jammer vind is dat mijn vader er dit jaar wederom niet bij zal zijn evenals mijn kleine broertje van inmiddels 3. Toen ik mijn kleine (half)broertje erbij kreeg, kon ik mijn geluk niet op. Ik heb natuurlijk al een lief broertje van mijn eigen ouders, maar een baby erbij is toch net even wat anders. Het was dus wel even goed schrikken toen ik hoorde dat ze naar Australië zouden vertrekken met mijn 2-jarige vriendje. Een stukje van mijn leven stortte op dat moment wel in. Ik had een hechte band met mijn broertje opgebouwd, die ik nu voor lange tijd niet meer zou zien. Natuurlijk is er Skype en van alles en nog wat tegenwoordig aan social media, maar zeg nu eerlijk, het is toch veel fijner om iemand fysiek vast te kunnen houden en knuffelen en iemand zijn ondeugende blik en leuke lach in het echt te horen? En dan heb je mijn vader nog, die ineens wegvalt. Na de scheiding van mijn ouders stond ons contact op een laag pitje. Enkele jaren geleden zijn we opnieuw begonnen en ook met hem heb ik in die tijd een sterke band opgebouwd.
Na dit overweldigende nieuws van emigreren, voelde het dus eigenlijk of ik hem voor de 2^e keer verloor.

Inmiddels zijn we alweer ruim een jaar verder en heb ik dit inmiddels een plekje kunnen geven. Ik mis mijn kleine ventje ontzettend, maar ondanks de moeilijke momenten en het gemis hoop ik toch dat zij het geluk daar hebben gevonden.

Toch kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik tevreden kan terugkijken op mijn jaar als 23-jarige en trots zijn op de dingen die ik nu al heb bereikt. Ik heb nog een lange weg te gaan, maar dankzij de steun van alle lieve mensen om me heen zal me het wel gaan lukken! Op weg dus naar een nieuw jaar als kersverse 24-jarige, met volop nieuwe uitdagingen! En voor nu zeg ik, proost!